ช่วงเวลาที่ผ่านมาหลังปีใหม่นี้มีเรื่องเยอะมากจนไม่รู้จะเริ่มที่ไหนดี เรื่องของฉัน เรื่องของเขา เรื่องของเราและครอบครัว เอาเป็นว่าฉันไม่บ่นอะไรกับเรื่องพวกนี้จะดีกว่าเพราะมันช่วยอะไรไม่ได้

ตอนต้นๆถึงกลางเดือนมีนาคมฉันได้เดินทางไกลเล็กน้อยไปถึง San Francisco ซึ่งจริงๆฉันเคยไปมาแล้วนะ ครั้งนี้ก็เลยตั้งใจว่าจะไปถ่ายรูปเก็บตกและทำอะไรๆอีกหลายอย่างที่ครั้งที่แล้วพลาดไป แต่ปรากฏว่าครั้งนี้พลาดมากกว่าเดิมอีก ฮ่าๆๆ ไม่ได้อะไรจริงจังนอกจากช็อปปิง (นิสัยเสียมาก!)

ก็มันมิได้อยู่ในอารมณ์จะเดินเที่ยวนี่นา

และนี่... เป็นผลพวงจากความเครียด เอิ๊ก ฉันนอนไม่หลับ แล้วก็เลยลุกขึ้นมานั่งตาค้าง เชื่อไม๊ อยู่เมืองไทยไม่เคยได้นั่งสว่างคาตาแบบนี้เลย นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่้ได้มองพระอาทิตย์ขึ้นเต็มๆ

อันนี้เป็นผลจากหน้าต่างห้องนอนของฉัน พอเห็นฟ้าเริ่มสีสวยฉันก็ตะกายออกจากเตียงไปลากขาตั้งกล้องออกมาทันที กว่าจะมะงุมมะงาหราจัดอะไรจนเสร็จเรียบร้อยฉันก็สามารถได้ฟ้าสีน้ำเงินแบบนี้มาแค่รูปสองรูปเอง และนี่ก็เป็นรูปที่ดีที่สุด

เอ้าถัดไปในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า ฉันก็เห็นแบบนี้

ฟ้าเดิมที่สีฟ้าเข้มได้ใจตอนนี้เริ่มจืดเริ่มจางลงบ้าง โอ แสงมันเปลี่ยนเร็วเสียนี่กระไร และในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าฉันก็ได้รูปถัดไปนี่..

เรื่องนี้สอนให้รู้ว่าแสงไม่เคยรอเรา มีแต่เราต้องรอแสง ฮ่าๆๆๆๆ

นี่อาจจะเป็นรูปเพียงแค่สามรูปที่สอนฉันว่า เราต้องเตรียมพร้อม ขาตั้งอยู่ไหน ไม่ใช่ทำแบบฉัน กระโดดขึ้นมาตั้งขาตั้งแล้วก็ทันถ่ายรูปตอนกำลังสวยแค่สองสามรูป แล้วก็ All gone!

จะว่าไปการนอนไม่หลับก็มีข้อดีแฮะ เอิ๊กๆๆๆๆ ไม่งั้นฉันคงไม่มีรูปนี้แหงๆ

Comment

Comment:

Tweet