Playground

เรื่องมีอยู่ว่าช่วงนี้ขาดแคลนหนังสืออย่างหนักและไปอ่านนิตยสารเล่มหนึ่งเขาสัมภาษณ์นักเขียนและนักแปลบางท่านว่าช่วงนี้อ่านหนังสืออะไรอยู่ มีอยู่ท่านหนึ่ง (ขออภัยที่จำชื่อไม่ได้ ความจำปลาทองจากการทำงานมากเกินไป) ท่านบอกว่ากำลังอ่าน "จอมโจรยูเจนิดิส" อยู่ และบอกด้วยว่าสนุกมาก

เห็นมาสักพักแล้วบนแผงหนังสือแต่ว่าไม่ได้หยิบขึ้นมาสักที แล้วฉันก็พึ่งรู้ว่าจริงๆมันคือเรื่อง The Thief ที่ฉันซื้อมาดองเค็มเอาไว้จนได้ที่แล้วนั่นเอง คือตอนนั้นซื้อมาพร้อมกันกับ The Midas' box แล้วก็ปันใจไปอ่านเรื่องมืดๆในสไตล์ของ G.P.Tyler เสียก่อน พออ่านจบก็เลยลืม The Thief ไปเลย ขออภัยอย่างแรง ว่าแต่ไม่มีใครเขารู้หรอกนะว่าอ่านหรือไม่อ่านน่ะ เอิ๊กๆ

เนื่องด้วยหนังสือออกมานานนม คงมีคน review ไปหลาย แต่แค่อยากจะกล่าวถึงมันในบางแง่บางมุมที่สะดุดใจคนอ่านเรื่องมากแบบฉันเท่านั้นแหละ

อารัมภทเพื่อเข้าเรื่องก่อนว่าหนังสือชุดนี้มีสามเล่ม The Thief, Queen of Attolia, King of Attolia หรือในชื่อภาษาไทยว่า จอมโจรยูเจนิดิส ราชินีแห่งแอทโตเลีย และราชันแห่งแอตโทเลีย

เป็นเรื่องของอาณาจักรสามอาณาจักรที่เกี่ยวข้องกันซึ่งทั้งสามอาณาจักรนี้ก็มีความเชื่อ แนวปฏิบัติและการปกครองแตกต่างกันออกไป อาณาจักรซูนิสมีราชาเป็นผู้ปกครองในขณะที่เอ็ดดิสและแอตโทเลียมีราชินีเป็นผู้ปกครอง การดำเนินเรื่องอยู่ที่ตัวของยูเจนิดิสซึ่งเป็น The Thief หรือโจรส่วนพระองค์ของราชินีเอ็ดดิส (เอิ๊ก!) และการเติบโตไปตามเวลาจากเจ้าโจรน้อยผู้ปาก (เสีย) มากกลายเป็นโจรหนุ่มมีบาดแผลฉกกรจ์และมีความรักในตอนที่สอง จนสุดท้ายกลายเป็นราชา ควบคู่ไปกับกโลบายทางการเมืองที่จะแย่งชิงความมีเสถียรภาพและรักษาที่มั่นของแคว้นตัวเอง

ฟังดูน่าสนุก แต่รู้สึกว่าอ่านแล้วเฉื่อยเฉยไปหน่อย ไม่ใช่หนังสือมันไม่ดี ยอมรับว่าหนังสือมันดีทีเดียวแต่ทำไมตอนอ่านแอบรู้สึกเหมือนอ่านนิยายของ "ลักษณาวดี" ที่เจ้าตัวคนแต่งเรียกขำๆเองว่า "ลิเกฝรั่ง" ก็ไม่รู้ เอิ๊ก เอิ๊ก

ลิเกฝรั่งที่ว่านั่นประกอบด้วย "เลือดขัตติยา" "ดั่งดวงหฤทัย" และเรื่องอะไรสักเรื่องหนึ่งที่เป็นเรื่องที่พระเอกกับนางเอกเขียนจดหมายตอบโต้กันทั้งเรื่อง พอเจอกันตอนจบพระเอกก็ตายพอดี ใครจำได้แล้วบอกจะเป็นพระคุณมาก

พล็อตเรื่องเหล่านี้มี common feature บางอย่าง เป็นเรื่องการเมืองภายในและภายนอกประเทศเล็กๆที่เขียนให้พระเอกดูฉลาดอย่างน่ากลัวภายใต้ท่าทีที่ดูจะเรื่อยเฉี่อย และมักพูดจาเชือดเฉือนแต่ยอมทำทุกอย่างได้เพื่อรักแท้ ประมาณว่าให้ตายตรงนี้ก็ยอม  (กรี๊ดดดด สลบ....) นางเอกส่วนใหญ่มักสวย ฉลาด ทันคน อ่อนหวานและอ่อนไหว แต่ถ้าถึงเวลาเหี้ยมเกรียมก็ทำได้ไม่แพ้ชายอกสามศอก สรุปว่าแอบแมรี่ซูและปีเตอร์ซวยกันว่างั้นเถอะ

แต่มันก็สนุกนะ ในความแมรี่ซูของนิยายพวกนี้น่ะ ^^

หนังสือชุดนี้ดำเนินเรื่องตามนี้เปี๊ยบ! ถึงแม้ว่าคนเขียนจะพยายามทุกอย่างเพื่อที่จะป้องกันอาการแมรี่ซูกับตัวละคร พยายามทำให้ยูเจนิดิสเป็น "คนติดดิน" มากที่สุด จนถึงกับให้ยูเจนิดิสเจอเรื่องราวโหดร้ายที่กลายเป็นแผลเป็นตามมาให้เจ็บปวดไปตลอดชีวิตก็ตาม คอนเซปต์ยังคงเป็นเหมือนเดิมไม่ผิดเพี้ยน โดยเฉพาะอย่างยิ่งฉากถกเถียงรวมไปถึงขว้างปาอุปกรณ์ประกอบฉากของยูเจนิดิสและราชินีแอตโทเลียนั้นอ่านไปก็คิดถึงเจ้าหลวงรังสิมันต์เถียงกับเจ้าหญิงทรรศิกาไปด้วย โอ้ แฝดเหมือนโดยมิได้ตั้งใจ และเวลาที่ยูเจนิดิสแอบมี mission ตบตาชาวบ้าน (ที่จริงแท้นั้นเป็นชาววัง!) นั้นก็ทำเอาอดที่จะนึกถึงเจ้าชายเสนาบดีเวลาวางแผนตลบหลังศัตรูทางการเมืองไม่ได้จริงๆ

ทั้งนี้ทั้งนั้นไม่ได้กล่าวหาว่าใครลอกใครหรืออะไรหรอกเพราะดูจากบริบททั้งปวงแล้วการลอกคงเป็นไปไม่ได้ สำนวนคนละเรื่องกัน รายละเอียดและกลวิธีการเขียนเป็นคนละแบบกันเพียงแต่ว่าขำว่ามันเหมือนกันอย่างไม่ได้ตั้งใจเท่านั้นเอง นี่อาจเป็นเหตุที่ฉันไม่อินกับหนังสือชุดนี้มากๆ เพราะไอ้สมัยที่อินกับลิเกฝรั่งของคุณลักษณวดีนั้นมันก็สมัยนานมาแล้วและเด็กกว่านี้เยอะ

มิน่า เขาถึงบอกว่าหนังสือชุดนี้สำหรับเด็กอายุ 9-12 ปี และมากกว่า ฮ่า ฮ่า

ปล. แต่นี่ไม่ใช่ทำให้มีข้ออ้างเวลาคนสองคนในสิ่งแวดล้อมเดียวๆกันเขียนอะไรเหมือนกันอย่างเห็นได้ชัดแล้วบอกว่าไม่ได้ลอกนะ (ฮา)

แล้วทำไม anticlimax เป็นเรื่องนี้ไปได้ก็ไม่รู้ คุยเรื่องหนังสือแท้ๆ